تاب مستوری نداشت

آوریل 28, 2011

قالوا كنا مستضعفين في الارض قالوا الم تكن ارض الله واسعه فتهاجروا فيها [نساء-97]

در دامنه‎ی مجازستان، ما ستم‎دیده‏‎ایم، واژه‏‎هامان را تاراج کردند. کلماتم حبس شدند. باید برون کشید از این ورطه رخت خویش. زمین مجازستان گسترده است، باید واژه‌ها را بار کرد و رفت دیار نو، خانه‌ی نو.

این خانه‌ی نو است، یک دیار نو، با همان صاحب کهنه. دلش نیامد آفریده‌هاش را تنها توی آن دیاری که ظالم‎اند اهلش، تنها رها کند، همه‌شان را آورد، همه‌ی واژه‌هایش را، همه نقطه‌ها را. دلم می‌گیرد از دوستانم وقتی می‌روند خانه‌ی نو و رها می‌کنند آفریده‌های پیشین را. نوشته‌ها، بچه‌ها نیستند، فرزندان نیستند، آفریده‌هااند، معلول بلاواسطه‌ی یک صاحب.

این فقط یک خانه‌ی نو است، یک سرزمین نو، هیچ اتفاق نوی رخ نمی‌دهد. همان واژه‌ها تکرار خواهد شد، همان درویش نشسته بر پوست پلنگ خواهد نوشت. بدون هیچ ستری، بدون هیچ تاراجی، در این زمین گسترده‌ی مجازستان. تاب مستوری نداشتند آفریده‌هایم.

برای اسم وبلاگ از اصدقاء اعزاء نظرخواهی کردم، که اکثری به همان اسم سابق رأی دادند. از موافق و مخالف تشکر می‎کنم.
Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s