دعای پانزدهم/آرامش نیستی

سپتامبر 16, 2008

خدایا !
«وحدت شخصیه وجودِ » صوفیه
راست باشد یا نه
 من از » وجود من «
در برابر » تو «
خجلم .
و از موج بودن برای دریای هستی تو
تجلی بودن برای تو
شرمسارتر.
شاید سراب بودن
و نیستی من
کمی آرامم کند.

Advertisements

یک پاسخ to “دعای پانزدهم/آرامش نیستی”

  1. محبوبه Says:

    درسته..تا زمانی که یک عدد «من» در مقابل او هست باید شزمسار باشیم..چون ما از روح او خلق شدیم وآفریده شدیم که او باشیم..حالا این میان وقتی پای «من» رو با کارامون حرفامون و…به وسط می کشیم باید ….انشالله که انقدر از نظر روحی تعالی پیدا کنیم که بین من واو فاصله ای نباشد…قصه آن پروانه است که خود را در آتش شمع غرق کرد وسوزاند…و وقتی به خودم فکر میکنم می بینم که همیشه من بوده ام!!!!!

    دوست داشتن


پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s