99/9/9-?/?/??

انسان هم‏واره در حال گزینش است. همه‏ی انتخاب‏های انسان گذر از چندراهی‏هاست. انتخاب‏های متفاوت سرنوشت‏های متفاوت را می‏نویسد. گزینش انسان‏هاست که گذشته و اینک و آینده را می‏سازد. سعادت و شقاوت نهفته در گزینش انسان‏هاست. اگرچه انسان همیشه در حال گزینش است، ولی همه چیز را گزینش نمی‏کند و انسان در بسیاری از مقدراتش دخیل نیست. گاهی این جبر از جانب گزینش دیگران است و زمانی زاییده تکوین و طبیعت. چه کسی همسایه‏ی من باشد را من انتخاب نمی‏کنم و بارانی بودن امروز از اختیار من بیرون است. و گاهی  اراده‏‏ی من جزئی از یک اراده‏ی جمعی است، که من در نتیجه‏ی آن مجبورم. مانند انتخاب رئیس جمهور.

نه نه نود ونه

آینده پر از ترس است و آبستن اضطراب و تشویش. نه از جهت گزینش فردی، بل‏که این ترس ناشی از جبری است که انسان به آن گرفتار است. آن بخش از زندگی انسان که از اراده‏اش بیرون است، ترس‏زاست. ترس از اتفاقات طبیعی مانند سیل و بیماری و زلزله. و ترسی هول‏ناک‏تر، ترس از گزینش‏های انسانی که فرد در آن دخیل نیست. تصمیمات یک مجلس،یک رئیس جمهور، یک رئیس پلیس و… می‏تواند سرنوشت بسیاری از انسان‏های یک جامعه را تغییر دهد و آن‏ها را در راهی جدید قرار دهد.

هشت هشت هشتاد و هشت

هشتِ هشتِ هشتاد و هشت بسیار متفاوت از هفت هفت هفتاد و هفت بود. آن‏چه این روز را ساخت و جامعه را در این حالت قرار داد، گزینش‏های انسان‏های همین جامعه بود. چه بخواهیم چه نخواهیم تفرقه و چند دستگی در جامعه است، و رقابت احزاب تبدیل به دشمنی شده‏است. روزی نیست که حسین شریعت‏مداری جایی در اوین برای سران اصلاحات دست و پا نکند. و هر چند صباح شاهدیم که هم‏وطنان و برادران ایران به جان هم می‏افتند و سرها می‏شکند. اینان دیگران را به مزدوری بیگانه متهم می‏کنند و دیگران اینان را به کودتا و دروغ و تزویر. این بحران را گزینش‏های همینان ساخته‏اند. و حتما گزینش‏های بهتری بود که سرنوشتی آسوده‏تر برای این روز بنویسد. و نه کسی را در کنج زندان ببینیم ونه روی مادرانی را از داغ فرزندانشان خراشیده. ونه دوستان دیروز را دشمنان امروز ببینیم. همه‏این‏ها زاییده‏ی گزینش‏های غلط است. من از نهِ نهِ نود ونه می‏ترسم. چون سهم گزینش من از آن روز برای خودم وجامعه ناچیز است.

حکومت اگر نتواند از بحران‏ها بگذرد و با انباشت معضلات روبرو شود، سرنوشتی جز فروپاشی ندارد. معضلات را باید حل کرد، نه جمع کرد. اگر چه یک پارادایم با یک معضل و دو مشکل و سه نقص فرونمی‏پاشد، اما انباشت معضلات ویران‏گر پارادایم است. اگر دولت کنونی در فکر حل بحران‏ها-نه جمع کردن آن‏ها- نباشد، از این سنت مستثنا نیست. “و تلک الایام نداولها بین الناس“.

پ.ن
به دعوت خاص و عام سمیه توحیدلو – خدا بر ساحل سلامت و سعادت قرارش دهاد- نوشته شد. البته ما ” و غیره ” بودیم.