آژیر قرمز می زدند. هیچ کس تکان نخورد. معلم با اشاره به بچه ها درس می داد.
"خودمان و تعلقاتمان"
-
نوشتههای تازه
- کمی پس از سفر آفرینش
- تفاوت بزرگ هاشمی و احمدینژاد
- نامهای که خیلی دیر نوشتم.
- سقوط اخلاقی جامعه ایران اسلامی؟
- منصور ارضی مرجع تعیین میکند!
- دل لرزان ابلیس
- رقص با صنوبرها
- 99/9/9-?/?/??
- مغالطلات سیاسی-دو/ مغالطه انگیزه و انگیخته
- مغالطات سیاسی.یک/ مغالطهی خودت هم
- خودی و ناخودی -دو
- هسته
- شمعی برای پروانههای پریشان نوریزاد
- برای حداد عادل
- خودی و ناخودی- یک
دستهها
-
Blog Stats
- 14,731 hits
-
خوشمزه
برگهها
بایگانی
- دسامبر 2009
- نوامبر 2009
- اکتبر 2009
- سپتامبر 2009
- آگوست 2009
- ژوئن 2009
- می 2009
- آوریل 2009
- مارس 2009
- فوریه 2009
- ژانویه 2009
- دسامبر 2008
- نوامبر 2008
- اکتبر 2008
- سپتامبر 2008
- آگوست 2008
- ژوئن 2008
- می 2008
- آوریل 2008
- مارس 2008
- فوریه 2008
- ژانویه 2008
- نوامبر 2007
- اکتبر 2007
- سپتامبر 2007
- آگوست 2007
- جولای 2007
- می 2007
- مارس 2007
- فوریه 2007
- ژانویه 2007
- دسامبر 2006
اطلاعات
آفرين، قشنگ بود
ثبت یک یا چند لحظه از زندگی که توی وبلاگ ها رسم شده اتفاقن رسم خوبی ست. اما اسم این کار داستان نویسی نیست. ولو داستان خیلی خیلی مینی مال!
فرم هایکو بهش بیشتر نزدیکه!
***
دوغ وحدت رو عشقه!!!
نمیدونم در مورد نظر قبلی چی بگم ولی نظرتون رو جلب ی کنم به کوتاه ترین داستان کوتاه دنیا از ارنست همینگوی:
برای فروش: کفش بچه، هرگز پوشیده نشده.
به همین سادگی.
موفق باشی